مقدمه. تزریق خون که در مواردی تنها داروی شفابخش و حیاتی برای بیماران می باشد، با عوارض و اثرات سوئی همراه است که بعضا غیر قابل اجتناب می باشد. از طرفی با توجه به منابع محدود تهیه خون، لازم است مصرف آن در شرایط و ضوابط خاصی انجام گیرد. برخی مراجع معتقدند، در جریان بیهوشی عمومی بدلیل دیلاتاسیون عروقی در میکروسیرکولاسیون و عبور فراوان گلبول های قرمز از مویرگهای گشاد شده، تعداد این گلبولها و بتبع آن اندازه هموگلوبین خون (Hb) و هماتوکریت (Hct) وریدهای محیطی کاهش می یابد. مطالعه حاضر با هدف بررسی مقدار کاهش در هموگلوبین و هماتوکریت بدنبال این پدیده طراحی و اجرا شده است. روشها. در مطالعه تشخیصی، تعداد 182 بیمار کاندید عمل جراحی کاتاراکت که همگی از گروه 1 و ASA 2 بودند، بطور تصادفی در دو گروه بیهوشی عمومی و موضعی بررسی شدند. مدت زمان NPO و مقدار مایع دریافتی قبل و حین عمل جراحی با توجه به وزن بدن بیمار، در دو گروه یکسان بود. نمونه خون وریدی قبل از شروع و پس از خاتمه عمل جراحی از دو گروه تهیه و از نظر اندازه Hb و Hct مقایسه شدند. نتایج. میانگین سنی و توزیع جنسی و همچنین میانگین Hb و Hct قبل از عمل در بیماران دو گروه تفاوت نداشت (P<0.05) . میانگین Hb و Hct بعد از عمل در گروه بیهوشی عمومی نسبت به گروه بیحسی موضعی کاهش بیشتری نشان داد. (P<0.01) متوسط کاهش در مورد 1.14 ± 0.91 gr/dl , Hb و در مورد 3.6 ± 2.86 HCT درصد بود. بحث. در جریان بیهوشی عمومی بدلیل دیلاتاسیون عروقی و عبور فراوان گلبول های قرمز از مویرگهای گشاد شده مقدار HTC , Hb در خون وریدهای محیطی بطور کاذب حدود 7 تا 10درصد کاهش می یابد (پدیده  Plasma Skimming)علم به این پدیده مانع از ترانسفوزیون های عجولانه و غیر ضروری می گردد.

سارتر خود را نه رئالیست می داند و نه ایدئالیست. او، به عنوان یک پدیدار شناس، از سویی معتقد است که واقعیتی به نام نومن در پس فنومنها یا پدیدارها قرار ندارد و از سوی دیگر پدیدارها را متکی به آگاهی یا فاعل شناسا نیز نمی داند. پدیدارها خود تکیه گاه خود هستند. بدین ترتیب، ما با دو نوع وجود مواجه می شویم که یکی آگاهی و دیگری متعلقات آگاهی یا پدیدارهاست. سارتر نوع اول را "وجود لفنسه" و نوع دوم را وجود "فی نفسه" می نامد. از نظر او، وجود فی نفسه سه ویژگی اصلی دارد: 1- هست2- در خودش است 3- هست آنچه هست. در این مقاله ابتدا رهیافت پدیدار شناسانه سارتر - که براساس آن وجود را به دو نوع بنیادی تقسیم می کند - و بعد سه ویژگی اصلی وجود فی نفسه توضیح داده می شود.

از نیمه ی قرن بیستم، نقش فناوری در تحولات سیاسی-اجتماعی، مضمون بحث های زیادی میان نظریه پردازان شده است. در واقع، این شیوه از زندگی (زندگی تکنولوژیک) به تدریج به پرسش گرفته شد. از مهم ترین پرسش های مرتبط با بحث مزبور، این پرسش بود که فناوری چه مسئله ای را برای زیست-سیاست ما ایجاد کرده است؟ به عبارتی، مسئله ی حضور فناوری در زیست-سیاست کنونی چیست؟ در این نوشتار نگارنده بر مسئله ی رادیکالیزم-عمل گرایی و بنیادگرایی متمرکز شده است.

چکیده مناطق مختلف در یک کشور واکنش های متفاوتی به شوک های پولی نشان می دهند. این موضوع در اقتصاد ایران نیز مطرح است. با توجه به اهمیت این موضووع در سیاستگذاری های اقتصادی، هدف این مطالعه، بررسی آثار شوک های پولی در چارچوب مکانیسم انتقال پولی غیرسیستماتیک بر اشتغال استان های مختلف کشور است. جهت دستیابی به این هدف، آثار شوک های پولی برای30 استان کشور در قالب مدل TVP-FAVAR با استفاده از ضرایب متغیر در زمان برای داده های فصلی 1384: 1-1394: 4 مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این مقاله نشان می دهد که تفاوتهای مشخصی بین پاسخ اشتغال استان های مختلف به شوک های پولی وجود دارد. همچنین پاسخ مربوط به هر استان در زمانهای مختلف، متفاوت بوده و شرایط اقتصادی منطقه نقش مهمی در واکنش هر استان به شوک های پولی دارد. نتایج این مطالعه شواهدی برای نامتقارن بودن اثرات سیاست پولی در مناطق مختلف ارایه می کند. بنابراین پیشنهاد می شود بانک مرکزی در تصمیم گیری های سیاستی و اقتصادی، تفاوت های منطقه ای را در نظر داشته باشد.

شوپنهاور در متافیزیک خویش بر این باور است که هر چیزی در جهان و زندگی به مثابه تعین اراده، ذیل اصل دلیل کافی و زمان و مکان قرار دارد و بالضروره عینیّت می یابد. طبعاً ارادة انسان به عنوان بنیاد و اساس اخلاق هم می بایست ذیل اصل دلیل کافی قرار گرفته و بالضروره عینیّت یابد. در این صورت اساساً اخلاق شوپنهاور منتفی است، چرا که حوزة اخلاق نیازمند آزادی و بیرون ماندن از حیطة اصل دلیل کافی است. او برای رفع این مانع و هموار کردن مسیر برای اخلاق با وضع اصطلاح «آزادی ارادة نامتعین»، که تعبیر دیگری از شیء فی نفسه است، به سراغ تفکیک پدیدار و شیء فی نفسه می رود و آزادی را به دومی نسبت می دهد؛ در حالی که ارادة «انسان» به عنوان مبنای اخلاق در حوزة پدیدار قرار دارد و تابع اصل دلیل کافی و زمان و مکان و بنابراین تابع ضرورت است و از آزادی و اختیار بهره-ای ندارد. شوپنهاور بر این باور است که انسان و ارادة او در مقام وجود و ذات آزاد است نه در مقام فعل؛ در حالی که به واسطة آزادی در افعال است که اختیار و مسئولیت پذیری آدمی در حوزة اخلاق اثبات می شود. بنابرین، به صرف پذیرش آزادی در مقام وجود و ذات مسئلة شوپنهاور برطرف نمی شود.

دکترین­ های نظامی در سطوح مختلف (راهبرد، عملیات و تاکتیک) نقش بسیار مهمی را در توصیف و تبیین رویکرد نظامی کشورها در نحوه بسیج و پشتیبانی نیروهای درگیر، شرح و تصویرسازی از صحنه نبرد و همچنین تبیین بهترین شیوه­ های هدایت نیروها ایفاء می­ کنند. در این مقاله محقق تلاش نموده­ تا از منظر هستی شناختی به پدیده دکترین­ های کارگزارمحور و نقش عوامل ایدئولوژی و انگاره­ های اجتماعی و فرهنگی در جنگ های نامتقارن بپردازد. محقق برای روشن نمودن سمت وسوی پژوهش سؤالات ذیل را مطرح نموده است:-کارکرد عامل ایدئولوژی در دکترین­ ­ های نظامی کارگزارمحور چگونه است؟-کارکرد عامل انگاره­ های اجتماعی-فرهنگی در دکترین­ های­ نظامی کارگزارمحور چگونه است؟ محقق برای انجام این پژوهش به صورت ترکیبی کیفی و کمی مبتنی بر علم پدیدارشناسی، خبرگی و توزیع پرسشنامه صاحب نظران حوزه­ های مرتبط و پرسشنامه جهت تائید نهایی بهره برده است. در انتها محقق توانسته است ضمن معرفی پدیده­ دکترین نظامی کارگزار محور، عوامل شکل­ گیری راهبردهای گذار از پارادایم­ های موجود، بسترها، عوامل مداخله­ گر به پیامدهای ناشی از آن و راهکارهای ایجاد و یا خنثی­ سازی آن بپردازد.

کانت و ملاصدرا به عنوان دو فیلسوف بزرگ با وجود تفاوت در سپهر معرفتیشان در برخی مواضع همچون فاعل شناسی قابل مقایسه هستند. نفس در تفکر کانت توانایی اش در فرایند شناخت به شدت محدود گشته و متاثر از فیلتر های چندگانه نفس است. کانت ضمن تفکیک عالم نومن و فنومن، شناخت نفس صرفا در قسم ادراکات تجربی ماخوذ از فنومن موجودات منحصر می کند. وی به واسطه اعتقاد به انسداد طریق تحصیل معرفت اطلاقی، گونه ای از شک گرایی تحدیدی را تجویز و به تفکیک کامل حوزه اخلاق و متافیزیک قائل می شود. ملاصدرا به واسطه اعتقاد به حدوث جسمانی، نفس را نه منفعل بلکه فعال در فرایند ادراک لحاظ می کند این مبنا مستلزم گذر از جزم گرایی به شک گرایی تحدیدی است. اما ملاصدرا بر خلاف کانت نه تنها شناخت نفس را محدود نمی کند؛ بلکه آن را امری ذواشتداد و وسعت پذیر می داند. صدرالمتالهین ضمن تلفیق دو حوزه اخلاق و متافیزیک، وصول نفس به معرفت نفس الامری و منطبق با واقع را مستلزم ورزیده گی نفس در بعد عملی و تخلق به اخلاقیات و ریاضت های شرعی و اشتداد وجودی در حوزه نظری ذیل فرایند وحدت عاقل و معقول می داند.